February 19, 2009 - I'll Take Care of You

February 19, 2009

For the last several weeks this song has been my all time favorite. I am listening to it almost 3 times in a day. That is how am I engrossed with this Steven Curtis Chapman song. Today I feel so so and so down. I felt so bored with my life. I am thinking so deep of where I am going to. I cant find an answer. I am thinking towards where I am leading to - marriage, single blessedness or what? My career towards where MTC, work abroad, or another company again Where? Oh my God I really dont know!

I decided to take a walk at UP after my office work. As I am walking along I almost cry because I cant find an answer. I am thinking what is going on with me? Is this due to hormonal change because in the coming days I will be having my period? Is this a real feeling that I have to bear because I am getting more mature in life? I really dont know.

While walking and listening to my selection of songs on my phone, this song reminds me that someone will take care of me. At first I am asking myself who, is it my siblings .... ooppps not much they have their own problems to bear, is it my friends.... oppps wrong maybe a little, is it my officemates ..... oooppps not again, is it my bf ..... oooopppps not really a good guess. Then something pops out of my mind, a promise that I will never forsaken especially at the saddest times of my life. A commitment that He will take care of me and He will swept away all my worries and fears. Tears flowed from my eyes because it says that "I will say it once more" its a reminder for me. Once in my life I felt that I am alone. He proved that I am not. Several years back I was dumped He lift me up. He carries me. He takes care of me.

At the end of my walk I feel better. I got an assurance that someone will take care of me. Someone will carry me, someone will love me and that someone is JESUS!

I'll take care of you
Don't be sad, don't be blue
I'll never break your heart in two
I'll take care of you
I'll kiss your tears away
I'll end your lonely days
All that I'm really tryin' to say
Is I'll take care of you

I want you to know that I love you so
I'm proud to tell the world you're mine
I said it before, I'll say it once more
You'll be in my heart 'til the end of time

I'll take care of you
Don't be sad, don't be blue
Just count on me your whole life through
'Cause I'll take care of you

If you want to listen to this song please click this link - http://www.youtube.com/watch?v=X4rxUnahSnc

February 2, 2009 -- Pag Ako'y Matanda Na!

February 2, 2009 - Isang Pagbabalik Tanaw

Sa araw na ito, dalawang taon na ang nakakaraan naramdaman ko ang pinaka nakakalungkot na sandali sa buhay ko. Umalis si Mama, umalis sa buhay ko na alam ko na di na muling babalik. Nakakalungkot dahil ang bilis ng panahon dalawang taon na pala ang lumipas. Inisip ko ano ako nung mga araw na yon. Isang batang umiiyak dahil iniwan ng nanay, isang bata na nasa isang sulok nagdarasal na sana isa lang panaginip ang nangyari. Pero hindi pala isa pala itong katotohanan na dapat harapin. Sa ngayon masasabi ko na mas naging matapang na bata na ako. Di na basta basta umiiyak sa mga pagsubok. Mas nakikita na sa bawat hamon ng buhay may kapantay na ngiti na tagumpay.

Nung Sabado, dumalaw ako sa Anawim, sa mga di nakakaalam ang Anawim ay isang Tahanan para sa mga matatanda na iniwan ng pamilya at walang nag aaruga. Naantig ang puso ko sa mga nakita ko. Mga matatanda na ang edad nasa 60 pataas. May ngiti sa mga labi nila pero mararamdaman mo sa mga mata nila ang dalangin na sana pasyalan sila ng mga anak o pamilya nila na tunay na makakapagbigay ng pagmamahal at pag aaruga. Habang kausap ko si Bro Tim dahil sa isang mahalagang pakay di maaalis sa mata ko ang maluha dahil sa puso ko andun ang panghihinayang at mga katanungan. Bakit ang mga matatandang ito nasa ampunan gayong ang iba sa kanila ay may mga anak? Bakit ako wala ng magulang at di na muling mayayakap at maaalagaan? Pati ang kabarkada kong si Joyce di mapigilan ang maluha magkakahalong awa at panghihinayang at maaring takot rin na baka sa pagtanda namin ganito rin ang kapuntahan namin.

Sa ganitong sitwasyon lalo akong naiyak isang lola ang kumanta ng Moon River, favorite ng Papa ko yun. Palakpakan ang mga tao. Si Lola sa kabila ng katandaan marunong pa ring kumanta at magpasaya ng mga tao. Humanga ako! Sa isip ko may nagpa-alala na gano man sabigat ang mga problema parang isang kanta may umpisa at katapusan. Sa bawat kanta kasunod ang palakpak, palakpak ng kasiyahan.

Habang may munting programa ang mga nag sponsor ng araw na yun, niyaya ako ni Joyce na maglakad lakad. Ang presko ng paligid ang daming puno. Ang mga tirahan ng mga Lolo at Lola ay isang malaking kubo gawa sa pawid at kawayan. Kahanga hanga dahil presko sa paligid, may veranda ang bawat bahay. Sa di kalayuan may isang munting chapel kung saan maaaring magmadasal ang mga Lolo at Lola. Sa pinto ng bawat bahay may mga wheel chairs siguro para yun sa mga matatanda na di na kayang maglakad o maaari ring gamit for emergency cases.

Pagbalik namin nagpunta kami sa opisina upang ikunsulta ang aking pakay. Ang hirap sabihin pero habang kinukuwento ko ang sitwasyon nanginginig ang boses ko. Alinlangan ang puso ko pero paano. Ayokong dumating ang araw na huli na ang lahat. Panalangin ko sa aming pag alis na sana ay maging kaaya aya sa paningin ni Lord ang kung anuman ang kahihinatnat ng lakad ko na yon. Sa puso ko andun ang hangarin na sana sa mga susunod na araw makabalik ako run di para maawa sa mga Lolo at Lola kundi ang magbigay sa kanila ng saya sa pamamagitan ng kunting salu-salo at pagbibigay ng regalo.

Gusto ko ibahagi sa inyo ang ilan sa mga larawan na kinuha ko sa Anawim. Sa lahat ng magbabasa nito paki samahan ng dasal ang mga Lolo, Lola sa Anawim, pati na rin ang sarili nating mga magulang at matatandang kamag-anak gayundin ang ating mga sarili na sana sa pagtanda natin mayroon ding mag aalaga at kukupkop sa atin maging ito ay ating mga mahal sa buhay o isang organisasyong gaya ng Anawim.



Para sa Mama at Papa ko sana mas naipadama pa namin yung pagmamahal namin sa inyo. Mapalad kami dahil kayo naging mga magulang namin, walang kapantay ang pag aaruga at pagmamahal nyo sa amin. Mama and Papa we love you!